Me Titra Shqip — Sanam Teri Kasam

Këtu është një histori e shkurtër e inspiruar nga "Sanam Teri Kasam", e ritreguar në shqip:

Një mbrëmje me shi, ajo takoi Indranil, një piktor i shpirtrave të vetmuar. Ai ecte me një ombrellë të vjetër dhe sy që kishin parë shumë netë pa gjumë. Ata u përplasën fjalë për fjalë në një rrugicë të ngushtë, dhe ombrellat e tyre u ngatërruan si duart e dy të huajve që nuk e dinin se ishin të destinuar.

Por dashuria nuk pyet për leje. Ata u zotuan njëri-tjetrit natën e Maha Shivaratri, duke thyer të gjitha traditat. Indranil i lidhi një varg rruaza rreth qafës së saj dhe i tha: "Sanam teri kasam, unë do të jem i yti, edhe nëse Zoti na ndan." sanam teri kasam me titra shqip

Javët u bënë muaj. Ata ecnin zvarrë nëpër galeritë bosh, ndanin një filxhan çaji në stacion dhe Indranil i lexonte vargje nga poezi të vjetra persiane. Një natë, ai i tha: "Sargam, unë kam një mallkim. Çdo njeri që kam dashur, e ka lënë këtë botë. Kjo është arsyeja pse unë pikturoj vetëm peizazhe të vdekura."

Pas disa muajsh lumturie, mallkimi i Indranilit u aktivizua. Një aksident në studio e la atë të paralizuar nga beli e poshtë. Ai nuk mund të pikturonte më. Ai e urrente veten dhe e shtyu Sargam-in larg. "Shko," i tha, "para se edhe ti të bëhesh hije." Këtu është një histori e shkurtër e inspiruar

Ai mori dorën e saj të ftohtë dhe pëshpëriti: "Kujtohet se si të thashë 'Sanam teri kasam'? Tani unë ta jap fjalën time: unë nuk do të pikturoj më kurrë, as do të shoh një lindje dielli, por ti duhet të jetosh."

Një ditë, Sargam u sëmur rëndë. Mjekët thanë se ishte një sëmundje e rrallë e gjakut, ndoshta e trashëguar nga nëna e saj. Indranil, në karrigen e tij me rrota, eci për 10 kilometra nën diell për të arritur te spitali. Kur hyri në dhomë, Sargam po flinte. Por dashuria nuk pyet për leje

Sargam qeshi, por lotët i rridhnin. "Edhe unë kam një mallkim. Babai im më tha se nëse dashuroj, do të humbas gjithçka."

Dhe si një mrekulli, sytë e Sargam hapen. Por Indranil, pasi i dha gjithë forcën e tij asaj, ra i pavetëdijshëm.

Ishte një herë një vajzë e butë si hëna e plotë, emri i së cilës ishte Sargam. Ajo jetonte në hijen e kryeqytetit të zhurmshëm, por zemra e saj ishte e mbyllur në një kafaz heshtjeje. Babai i saj, një baba i ashpër por i dashur, e kishte paralajmëruar: "Vajza ime, mos u bëj kurrë si nëna jote. Ajo u largua dhe na la të dyve." Sargam u rrit duke besuar se dashuria ishte një plagë e hapur.